Boekrecensie: De onderkant van sneeuw – Ilse Ruijters

12063629_1705210513042509_3439962266989807947_n

Bij The House of Books won ik dit boek(mijn mening is altijd eerlijk, ook al win of krijg ik boeken alsnog schrijf ik wat ik ervan vind). Ik wist dat hij de Hebban debuutprijs  had gewonnen en was er heel erg nieuwsgierig na. Ik was dan ook super blij toen hij eindelijk in mijn brievenbus lag. Toch moesten er eerst nog ander boeken gelezen worden. Vrijdagavond 4 december begon ik er aan en zondagochtend 6 december had ik hem uit. Dat zegt genoeg, aangezien ik vrijdag avond nog maar 55 pagina had gelezen toen ik na bed ging. Dus heel ver was ik nog niet. 

Goed allereerst natuurlijk waar het boek overgaat. Dat is wel zo handig om te weten natuurlijk!

Ik trapte op de rem, die ik allang niet meer onder controle had, mijn vingers klauwden in het stuur. Ik spinde in een zee van sneeuw, rond en rond en rond en rond, terwijl mijn adem stokte. Die hobbel waar ik net overheen gereden was, dat was toch niet… Dat kon toch niet… Ik durfde niet te denken wat mijn lijf al had begrepen.
Irene probeert met veel pijn en moeite de draad weer op te pakken nadat ze per ongeluk een peuter heeft doodgereden, maar het verleden achtervolgt haar: ze ontvangt een anonieme bedreiging, waarin staat dat ze nog voor het eind van het jaar zal leren hoe het voelt om je dochter te verliezen. Wie in haar omgeving probeert haar gek te maken, of is ze zélf niet meer te vertrouwen na ‘de moord’ die ze heeft gepleegd? Waar ligt de grens tussen goed en kwaad, en hoe ver ga je om je eigen dochter te redden? Irenes beklemmende strijd leidt haar tot in de diepste krochten van haar psyche, steeds verder weg van haar familie, vrienden en haar ‘oude ik’.

Zoals jullie waarschijnlijk al snappen gaat het om een psychologische thriller en wat voor heen. Vanaf het begin was ik eigenlijk geboeid. Het kan namelijk iedereen overkomen dat je iemand door het maken van een fout aanrijd, maar wat als dit nog maar een kind is. Irene wordt eigenlijk het hele verhaal achtervolgd door schuldgevoelens. Deze spelen een belangrijke rol, maar zijn vooral heel herkenbaar. Het hele verhaal ken je je verplaatsen in Irene en haar angsten. Het neemt je mee en laat je echt niet meer los.

Het is het beste debuut wat ik ooit heb gelezen eigenlijk. Ik ben stiekem echt fan van psychologische thrillers, zoals bijvoorbeeld gone girl, of the film shutter island. Het zijn boeken/films die je verder laten nadenken dan het verhaal zelf en vaak geeft het einde je echt een gigantisch WTF gevoel. Dat had ik ook met dit boek. Aan het einde dacht ik echt W.T.F heb ik net gelezen, op een goede manier. Geen moment heb ik mijn verveeld en ik moest verder en verder lezen.

Lachen: Ondanks het een thriller is schoot ik toch zeker wel soms in de lach.
Huilen: Nee.
Spanning: Ja, de spanning wordt heel goed opgebouwd tot aan het einde. Zeker omdat het heel ander einde is dan ik had verwacht. Sommige momenten zat ik echt met kippenvel te lezen.
Irritaties: Nee.

Beoordeling: ★★★★★★★★★☆ (9/10)

De onderkant van sneeuw is een thriller die je moet lezen. Het is een boek wat onder je huid kruipt, die je niet meer loslaat, een waarvan je constant in spanning zit. Ik durf zelfs te zeggen dat dit het beste debuut is wat ik ooit heb gelezen. Alle aspecten kloppen en geen moment kakt het verhaal in. Hopelijk verschijnen nog meer van zulke geweldige verhalen van Isle haar hand. De reden voor de 9 is dan ook omdat het 1. een debuut is, en ik echt daadwerkelijk verbaasd was over hoe goed het verhaal was en omdat het gewoon bij de top van psychologische thrillers hoort die ik heb gelezen.

Informatie: Ilse Ruijters || The house of books || september 2014 || 256 pagina || Paperback € 17,50

One comment

Geef een reactie