Boekrecensie: Geestesoog – James Dashner

12120131_1508764949447921_6889372012270488559_o

Het gaat goed deze week met de recensies! Vandaag vertel ik jullie meer over Geestesoog van James Dashner. Ik mocht dit boek lezen voor de Hebban Young Adult leesclub (zeg dat maar is 10x snel achter elkaar).  Super leuk natuurlijk. Ik heb de Mazerunner serie nog steeds in mijn kast staan (ongelezen), dus eigenlijk moet ik mij diep schamen, maar was wel heel benieuwd na zijn nieuwe serie! 

Voor Michael en zijn medegamers kan VirtNet je stoutste dromen doen uitkomen. Hoe beter je kunt hacken, hoe leuker het wordt. Of het nou wel of niet legaal is… Dat maakt niet zoveel uit. Sommige regels blijken er echter niet voor niks te zijn: een gamer blijkt mensen in VirtNet gegijzeld te houden, met afgrijselijke gevolgen. De overheid vraagt Michael de losgeslagen gamer op te sporen. Dat blijkt levensgevaarlijk. De grens tussen spel en echt zou weleens voorgoed kunnen verdwijnen…

Geestesoog speelt zich dus weer in de toekomst af. Inmiddels zijn we ver met de technologie gevorderd en kunnen we ongelofelijk dingen ermee. Virtnet, is een wereld waar games tot leven komen. De droom van vele gamers op de aarde denk ik op dit moment. JE gaat in een grafkist liggen (klinkt trouwens zo niet lekker). Je stapt daarna de digitale wereld binnen. Alles wat er gebeurt, voel je ook in het ‘echte leven’ doordat je alles via de grafkist doorgezonden krijgt. Ga je dood in Virtnet? Dan wordt je weer wakker in de echte wereld. Dat is toch een gehele geruststelling niet?

In het begin pakte het boek mij niet zo. Ik kan normaal echt zijn van ik lees een boek en leg het geen seconde weg. Klaar met leren? Hup boek er bij.. Nee dat had ik echt totaal niet. Pas halverwege het boek, misschien zelfs verder had ik de drang om het in een keer uit te lezen. Het boek bestaat uit hele korte kleine hoofdstukken, die steeds opnieuw beginnen met nummeren. Het lijkt als een hele lading mini verhalen in 1 boek. Dit was soms even verwarrend, aangezien een paar keer mijn bladwijzer uit mijn boek was gevallen. Dan wist ik nog ja hoofdstuk 4, maar welk hoofdstuk 4 dan?? Erg vervelend af en toe dus!

Goed het verhaal zelf. Deze kwam er traag op gang. In het begin had ik moeite met de taal, woord gebruik. Ze hadden het over codes en ik dacht: Welke codes? Hoe wat waar? Al snel werd dit gelukkig duidelijker. Naar mate het verhaal verder vorderde, werd het gelukkig wat spannender en kon ik echt in het boek kruipen. Zoals altijd is er natuurlijk de slechterik, hier Kaine. Wat ik mij wel afvraag na het lezen van het boek is: Hoe slecht is hij nu werkelijk vanuit Michael zijn punt gezien dan. Dit brengt mij bij het het einde.. Like.. WTF.. Wat een totale mindfuck is dat.  Nu wil ik dus persé ook het tweede boek lezen, omdat ik moet weten hoe dit verder gaat. Goed gedaan Dashner, goed gedaan. Zo hou je de lezer geïnteresseerd in het volgende deel.

Lachen: Meh, beetje soms. Sommige stukken zit wel wat humor in, maar verder dan glimlach kwam ik niet.
Huilen: Nope.. Gewoon nee.
Spanning: Al was het begin wat langdradig, tegen het einde kwam de spanning er toch echt in.
Irritaties: JA! Die hoofdstuk indeling, wat was dat irritant.

Sterren: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10).

Het is absoluut niet zo goed, als ik had gehoopt. Ik zat te denken aan 7,5 sterren, maar besloot dit keer naar beneden af te ronden. Het duurt heel lang voor dat het verhaal goed op gang komt, waardoor het begin meer leest als een sleur. Tegen het einde begon het boek mij eindelijk te pakken en had ik het dan ook in een zucht uit. Ik denk als het einde niet zo gigantische mindfuck was geweest, ik deel 2 niet had hoeven lezen. Nu ben ik heel erg nieuwsgierig na hoe het verhaal zich verder ontwikkeld.  Verder is het boek simpel geschreven en is het makkelijk toegankelijk voor alle leeftijden.

One comment

Geef een reactie