Boekrecensie: Littekens – Anke de Vries

12711011_1569031026754646_6939845071138243838_o-2

Vandaag is zo dag dat ik heel veel gepland had, maar het niet deed. Nou niet deed, ik zat vanmorgen braaf op de racefiets… Was een beetje laat dus rende naar college en dacht, direct daarna schrijf ik (dit) blog.. Alleen toen was ik thuis dacht ik 1 hoofdstukje, 1 hoofdstuk nog van de Luxseries.. Nu enkele uren later, kunnen jullie het al raden? Precies, het boek is uit gegaan. Oh god. Ik val letterlijk in een enorm gat, want het was het laatste deel. Goed voor dat ik het uren over Daemon ga hebben, wil ik het eerst met jullie hebben over Littekends van Anke de Vries. 

Anke de Vries kennen jullie misschien wel van het boek blauwe plekken? Die verscheen in 1992 (!!). Man ik wordt oud, haha. Blauwe plekken is een van de eerste boeken (na Harry Potter) die ik uit heb gelezen (het was een regelrecht wonder!). Nu ik dus hoorde dat ze een nieuw boek (eindelijk) had geschreven, moest ik hem dan ook hebben. Gelukkig boot Lemniscaat hier hulp aan en kon ik hem dus gaan lezen. Oh wat was ik benieuwd naar dit boek, ik heb er zelfs de Luxseries voorweg gelegd!

Ze bleef staan en kon niet ontdekken wat hij uitvoerde. Hij had zijn rug naar haar toegedraaid, het leek of hij aan zijn zadel sleutelde. Toen liep hij met de fiets naar de berm en bukte, alsof hij iets opraapte. Voor hij opstapte keek hij even achterom en reed verder, om ten slotte uit het zicht te verdwijnen.

Toch bleef ze op haar hoede, maar er gebeurde niets. Wat later kwam ze bij de plek waar hij was afgestapt. Haar oog viel op iets geels aan de kant van de weg. Het was een ansichtkaart met een veld vol zonnebloemen. Had de jongen de kaart soms ook gezien, hem opgeraapt om hem vervolgens weer te laten liggen? Clara bukte, pakte hem op en draaide hem om.

Op de achterkant stond een kleine tekening van een jongen op een fiets en een meisje dat voortsnelt met grote passen, in simpele lijnen weergegeven met een ballpoint. Boven het hoofd van de jongen stond ‘bonjour’ en boven het meisje een groot vraagteken.

De jonge Française Clara brengt de vakantie bij haar grootmoeder door – ver van de stad waar iedereen weet wat haar is overkomen. Waar iedereen haar de schuld geeft van wat er gebeurd is. Paul is uit Nederland komen fietsen en laat een jaar vol ziekte en revalidatie achter zich. Tijdens zijn fietstocht brengt hij een nacht door bij monsieur Martin, die vaker onderdak verschaft aan reizigers. Het is een bijzondere ontmoeting.

Maar dan blijkt dat monsieur Martin kort na Pauls vertrek is omgekomen. Is hij van de trap gevallen of is hij geduwd? En hoe heeft Pauls ontmoeting met Martin te maken met de gruwelijke gebeurtenis waar Clara mee worstelt?

Verwachtingen:

Die verwachtingen? Die lagen hoog! Waarom? Nou ik was als tiener dus helemaal in de ban van Blauwe blekken, ik denk dat inmiddels zo 10/11 jaar geleden is! Iets in dat verhaal pakte mij zo, dat ik niet meer kon stoppen met lezen. Helemaal niet meer. Het was voor mij een unicum (op Harry Potter na), want de meeste boeken voor mijn boekverslagen/besprekingen had ik nooit gelezen (leven uittreksels op internet!). Sorry Nederlands docent! Verder vond ik de achterkant van het boek interessant, ik werd er in ieder geval heel nieuwsgierig naar.

Recensie:

Littekens, het was een boek letterlijk over littekens. Zowel uiterlijke littekens als littekens diep van binnen. Het laat een strijd zien tussen angst en het willen leven.  Of het aan mijn hoge verwachtingen voldeed? Ja, het was weer een echte Anke de Vries. Het boek moest gewoon zo snel mogelijk uit. Ik ben inmiddels boven de leeftijd, waarvoor het boek is geschreven maar toch kon ik mij makkelijk in de karakters vinden en in hun verplaatsen.  Het boek is aangrijpend en behandeld moeilijke maar belangrijke onderwerpen. Ik wil niet te veel zeggen, omdat dit wat van de mystiek van het verhaal weghaalt.

Daarnaast heeft het boek een zeer aangename schrijfstijl en lettertype, waardoor het makkelijk weg leest! Het is een boek wat ik zeer geacht vind voor de jongere leeftijd, om ze met lezen kennis te laten maken en zeker omdat het boek ook nog eens ontzettend leuk is. Zware onderwerpen worden op de juiste manier behandeld, waardoor een heftig verhaal minder heftig wordt. Het wordt precies goed gebracht.

Gelachen: Ja! Soms, het is een serieus boek, maar heeft ook zeker grappige momenten.
Huilen: Nee, maar het verhaal greep mij wel heel erg aan. Ik kon mij zeer goed in Clara verplaatsen.
Spanning: JA! Het boek heeft mij vanaf het begin tot het einde geboeid. Vastgehouden.
Irritaties: Geen.

Beoordeling: ★★★★★★★★★☆ (9/10)

Littekens was een boek waar ik zo doorheen was. Hij was letterlijk in een paar uur uit, dit mede door het ontzettend fijne lettertype! Verder wordt je meegenomen in het verhaal van Clara en Paul. Je leest vanuit beide karakters, wat ik zelf altijd een groot pluspunt vindt. Het heeft toch een beter beeld van het gehele verhaal en wordt hier beter door te volgen. Hij is gericht op de leeftijd van de middelbare school, maar is ook zeker voor oudere lezers. Juist doordat het heel volwassen onderwerpen heeft en het totaal niet verveeld.

Littekens is een aangrijpend boek, wat je meeneemt vanaf de eerste pagina. Het brengt twee verhalen dicht bij elkaar en hoe twee personen zichzelf kunnen terugvinden op een onverwachte manier.

Geef een reactie