Boekrecensie: Tot waar we kijken kunnen – Inge van Krabben

54ffabb3493cc6.11960535

Zoals beloofd hier het tweede bericht van vandaag. Is het bij jullie ook zo mistig? Tijdens het schrijven hiervan had ik al het idee dat het middennacht was, terwijl het eigenlijk nog maar gewoon middag is. Weinig zicht, duister, grijs.. Tijd voor een grote kop thee/koffie dus met een goed boek. Vandaag vertel ik jullie meer over Tot waar we kijken kunnen. Dit is het  debuut van Inge van der Krabben. Ik mocht dit boek lezen voor de hebbanleesclub! 

De reden dat ik meewilde doen aan deze leesclub, was eerlijk gezegd de voorkant. Waarom ik ben nu eenmaal gek op konijntjes, daarnaast leek aan de hand van de achterkant van het boek mij tevens een interessant verhaal. Anders dan de boeken die ik doorgaans lees. De tekst op de achterkant:

Tot waar we kijken kunnen van Inge van der Krabben is een prachtige, ontroerende roman over een moeder-dochterrelatie. In een frisse, eigen stijl schrijft Van der Krabben over loslaten, loskomen, volwassen worden, verbinden, afscheid nemen en rouw.
Hoofdpersoon Janne staat op de rand van een burn-out en realiseert zich dat het tijd wordt om voor zichzelf te kiezen en zich los te maken van haar moeder. Dan blijkt dat haar moeder ongeneeslijk ziek is en spoedig zal overlijden. Samen gaan ze op zoek naar een nieuw evenwicht in hun relatie. Vele moeders en dochters zullen zich herkennen in deze roman. Voor de liefhebbers van Een weeffout in onze sterren.

Kijk eigenlijk toen ik las: voor de liefhebbers van Een weeffout in onze sterren was ik verkocht. Bedoel dat is een echte tranentrekker. Een verhaal waar ik met heel veel plezier van genoten heb. Ik heb overigens alleen de film gezien, het boek staat nog steeds hoog op mijn verlanglijst. Maar ondanks dat lag de lat dus bij mij erg hoog. Ik kan nu alvast verklappen dat het boek die lat lang niet heeft gehaald.

Het boek is zowel vanuit Janne als haar moeder Dina geschreven. Het verhaal wisselt steeds tussen de karakters zodat je het uit verschillende perspectieven kunt lezen. Op zichzelf is het verhaal leuk bedacht, een moeder die zich te veel zorgen maakt om haar dochter en alles wil doen om haar gelukkig te maken. Om te zorgen dat ze weer kan lachen, maar de manier waarop is voor mij niet heel realistisch. De moeder gaat namelijk mee doen aan Hollands got talent. Iemand die stervende is aan kanker, eigenlijk al bijna met een been aan het graf staat doet mee en iedereen vind het geweldig. Ze doet mee met haar konijn en krijgt dan ook meteen in het eerste hoofdstuk de golden ticket.  Nee, dit stond mij eigenlijk al een beetje tegen.

Verder zitten in het verschillende tegenaardigheden, vooral bij moeder Dina. Zo vind eerst alle psychiaters onzin, overbodig etc. Zegt ze later: ‘ik waardeer mijn vriendin Lotte als psychiater hoog, maar hierover heeft ze geen gelijk’. Waardeert ze psychiaters nu wel of niet? Het hele boek sleept je eigenlijk voort in een moeizame relatie tussen moeder en dochter. Ik zag dan ook geen enige herkenning, op het hebben van kanker na, met Een weeffout in onze sterren. Bij een weeffout in onze sterren heb ik ongeveer een halve tissue box vol gehuild en hier kwam nog geen traan aan te pas.

Lachen: Nee, ik kan mij niet herinneren dat ik heb gelachen. Enige echt grappige vond ik nog wel dat het konijn over Janne heen plaste.
Huilen: Zoals jullie hierboven wel uit konden begrijpen: Nee.
Spanning: Geen.
Irritaties: Het hele verhaal lang had ik het idee dat het wat overtrokken was. Overdreven.

Sterren: ★★★★★☆☆☆☆☆ (5/10)

Het verhaal op zich leuk bedacht, maar niet goed uitgewerkt. Je wordt constant mee gesleurd in het verhaal op een negatieve manier. Janne heeft een soort van burn-out. Ik weet dat de gevolgen heel erg kunnen zijn, maar hier heb ik meer het gevoel dat het gaat om een klein kind, zeker hoe haar moeder haar behandeld. ‘Het gaat wel over’, ‘Ze moet gewoon weer wat gaan doen’. Nu weet ik dat hier ook een groot deel van het verhaal omdraait, de verstoorde relatie tussen Janne en Dina, maar het was mij te overdreven, het kwam niet meer echt over.

Het boek krijgt daarom ook maar 5 sterren van de 10. Het is niet het slechtste boek wat ik ooit heb gelezen, maar zeker ook geen goed boek. Er zijn mensen die er behoorlijk enthousiast over zijn, maar het is totaal niet mijn ding. Als je een makkelijk te vergapen boek wil tussendoor is hij zeker te lezen. Het bestaat uit korte hoofdstukjes waardoor je hem makkelijk weg kunt leggen om later weer verder te lezen.  Ik denk vooral het probleem is hier dat ik erg hoge verwachtingen had door de verwijzing naar Een weeffout in onze sterren.

 

Geef een reactie