Filmrecensie: King Arthur: Legend of the sword


Vorige week maandag kon ik via Unlimited Night van Pathé alvast naar DE voorvertoning van King Arthur. Jongens wat heb ik hier lang op gewacht. Er zijn twee verhalen waar ik als kind/tiener al helemaal fan van was: King Arthur en De drie musketiers. Echt, fan fan. Ik wilde zoveel mogelijk er over lezen en zien. Ik kon dan ook echt, echt niet wachten op deze film en de verwachtingen waren dan ook hoog. 

Omschrijving (Pathé)

Regisseur Guy Ritchie brengt met zijn dynamische stijl het epische actie-avontuur King Arthur: Legend of the Sword naar het grote scherm. Met Charlie Hunnam in de hoofdrol is de film een revolutionaire versie van de klassieker over de Excalibur-mythe en volgt Arthur’s reis van de straat naar de troon. 
Wanneer Arthur’s vader wordt vermoord, pakt zijn oom Vortigern (Jude Law) de troon. Bestolen van zijn erfgoed en zijn identiteit, vecht hij zijn weg naar boven via de achterbuurten van de stad. Maar op het moment dat hij het zwaard uit de steen trekt, verandert zijn leven volledig en moet hij zijn ware identiteit accepteren….tegen wil en dank.

Verwachting

Verwachtingen, die had ik zeker bij deze film. Ik hoopte op een goede film, spanende film, een die het verhaal liet zien op een wijze dat dit nog nooit eerder is gebeurt. Die gewoon perfect is. Dit kwam mede omdat de trailer er gewoon al ontzettend goed uitzag. En hoge verwachtingen die zijn nu eenmaal gevaarlijk, dus ik was dan ook wel best nerveus voor de film!

Recensie

God, waar moet ik beginnen? Allereerst maar dat ik de interpretatie van het verhaal ontzettend goed vond, maar hiermee is de film niet meteen binnen bij mij. Ik ga beginnen met al het positieve!  Charlie Hunnam zet echt een ontzettend goede King Arthur neer en zijn looks spelen daar natuurlijk ook een belangrijke rol in. Het is een combinatie van humor maar ook serieuze stukken, die het zo goed maken. Verder wordt de kracht van het zwaard op een ontzettend mooie manier weergeven en speelt het een belangrijke rol in de film.

Tussen de verschillende karakters is een goede chemistry waardoor het samen met de setting van het verhaal één geheel wordt. Je wordt letterlijk mee gesleurd naar hun wereld.

Wat ik dan wel weer ontzettend jammer vond, is dat de gehele film een beetje gehaast voelde. Alsof het snel, snel, snel moest. Liever had ik of een half uur langer (zelfs wel een uur) in de bioscoop gezeten of een tweede deel gezien. Sommige dingen werden zo snel afgespeeld (alsof je het doorspoelt) waardoor voor mijn gevoel een deel van het verhaal verloren is gegaan. Dit is eigenlijk ook echt het enige commentaar wat ik heb op de film. Het was gewoon te kort en te snel op sommige punten.

Lachen: Ja! In deze versie zit ontzettend veel humor verwerkt.
Huilen: Nee.
Spanning: Ja! De hele film door wordt die spanning opgebouwd! Het houdt constant je aandacht vast.
Irritaties: Dat sommige delen zo snel werden afgespeeld en versneld. Een langere film had zoveel meer uit verhaal kunnen halen.

Beoordeling: ♠♠♠♠♠♠♠♠ (8/10)

Ondanks dat ik het verhaal soms echt te snel vond gaan, krijgt het van mij een dikke 8 hartjes. Dit omdat King Arthur nu eenmaal een van mijn favoriete verhalen is, er genoeg humor in zat verwerkt en Charlie Hunnam gewoon echt een goede King Arthur neer zet. De film was gewoon genieten, maar er zijn zeker verbeterpunten!

Geef een reactie