Story Time #2

story timeVandaag totaal iets anders, namelijk een stukje van een verhaal. Vinden jullie dit leuk? Laat dan even weten, want dan ga ik kijken of ik hiervan een regelmatig artikel kan gaan maken! Het gaat verder op deel 1, heb je die nog niet gelezen? Doe dat dan nu en kijk daarna snel hoe het verder gaat.. 

18 juli 2120

‘Happy birthday to you, happy birthday to you..’. In mijn hoofd kan ik alleen maar zuchten. Ze weten dat ik mijn verjaardag niet vier en zeker niet mijn 20ste. Vandaag hoor ik met wie ik zal gaan trouwen, hoeveel kinderen ik moet krijgen en wat nog meer. Eigenlijk wil ik dit helemaal niet, omdat ik al jaren verliefd ben. Jub. Ik ben echt verdoemd.  We leven in een zogenaamde ‘politiestaat’. Ze hebben het beste met ons voor, natuurlijk, geloof jij het? Ik niet.  Nu kun je natuurlijk zeggen dat ik negatief ben, of slecht denk, maar inmiddels weten jullie al hoe het verhaal gaat eindigen toch?

Annyways, mijn 20ste verjaardag. Oh wat was ik blij (niet). Het liefst zou ik met Theo trouwen, maar die kans acht ik heel klein. Al is het een wonder dat hij nog niet getrouwd is. Het zit namelijk zo. Elk meisje dat 20 jaar wordt krijgt een partner toegewezen. Een jongen krijgt dit niet. Die horen het pas zodra het meisje waar zij mee gekoppeld is 20 is geworden. Nu kijken ze naar de ideale genen en verder niks. Komt er een goed kind uitvoort? Of produceren we een hoop rotzooi? Dan kom je dus nooit samen. Nu mogen we geen voorkeuren aangeven, dus hebben ze geen idee van mijn gevoelens voor hem. Of misschien ook wel.. Nu hoor ik jullie denken hoe dan? Nou bij onze geboorte krijgen we een speciale soort chip onder je huid. Heel leuk, het volgt je overal, en weet hoe gezond je bent of niet en nog veel meer gegevens. Sommige beweren dat ze onze gedachten kunnen lezen, maar dat geloof ik niet, want dan had ik de 21 jaar nooit gehaald.

Verschrikt kijk ik op als ik gebons op de deur hoor. Het is tijd, ik zal horen met wie ik moet trouwen. Wil ik dit wel weten? Nee. Kan ik vluchten? Nee, want ze vinden mij toch wel. Ik zal het lot maar moeten accepteren.  Terwijl ik naar de deur loop schiet mij de gedachten door het hoofd, laat het Theo zijn, alsjeblieft, laat het Theo zijn. Nog voor dat ik de deur opendoe weet ik dat het niet Theo is. Ik hoor een vrouwenstem. Mijn hart slaat over, het zweet staat in mijn handen terwijl ik langzaam de deur opentrek.

‘Tris Agostinie? We zijn hier om je huwelijksaankondiging te doen. Je partner in leven wordt nu opgehaald. Hierna hebben jullie één week om afscheidt te nemen van je familie en zullen jullie worden geplaatst.’ Twee ijskoude blauwe ogen kijken mij aan. Gebeurt dit nu echt? Er is geen weg meer terug. Kippenvel verspreidt zich over mij lichaam en ik hoor mijn moeder zachtjes huilen in de keuken. De vrouw voor mij kijkt over mij heen en kijkt afkeurend de kamer in. Ze ziet de taart, de visite en mijn moeder. Huilen een teken van zwakte. Voorzichtig stap ik opzij terwijl zij naar binnenstapt. De kamer lijkt te klein, met een overheidsdiplomaat en 2 politieagenten gewapend. Ik hoor in het huis naast ons gegil en deuren dicht slaan. Theo ze moeder, ze roept iets. Even bevries ik. Hij komt toch niet binnenstormen om bezwaar te maken?? Dat kost hem zijn leven. Het zweet breekt mij nu echt overal uit. Ik kan hem niet verliezen, niet nu al.

Een zacht geklop haalt mij uit mijn dagdroom. Even droomde ik dat Theo en ik waren gevlucht dat hij veilig was en dat wij vrij waren. Een van de politieagenten opent de deur. Daar kijk ik een een paar bruine ogen. Bij die bruine ogen, hoort donkerbruin haar. Even merk ik dat mijn mond openvalt en daarna is mijn wereld zwart.

Geef een reactie