Story Time #3

story time

We gaan verder met Story Time. Tot nu toe werd het artikel goed gelezen en ik vind het ontzettend leuk om te doen! Dus waarom niet? In Story Time komt steeds een stuk van mijn verhaal online. Ik heb hem ook op Wattpad staan (iets verder dan hier), mocht je het leuk vinden. Dit is deel 3. Dit gaat verder op deel 1 en deel 2 en raad je aan om deze eerst te lezen. 

‘Tris, Tris, Tris!!! Wakker worden, kom nu bij Tris!’. Mijn moeders bezorgde stem dringt tot mij door. ‘Waar ben ik?’ breng ik moeizaam uit. Onder mijn rug voel ik 2 benen en eigenlijk durf ik mijn ogen niet open te doen. Ik weet dat ik moet liggen, maar bij wie lig ik in godsnaam op schoot? OH NEE, OH NEE, dit kan niet nee, gewoon echt niet. Ik mag niet mijn ogen opendoen, niet doen. Toch kan ik de drang niet weerstaan. Als ik ze open, kijk ik recht in de ogen van Theo. Even valt mij mond open en dan hoor ik een kuchje. ‘Jullie kennen elkaar overduidelijk, dat moet dit makkelijker maken. Tris Agostine ontmoet je aanstaande man, Theo … Verdere introducties zijn niet nodig zo te zien, maar ik zou het prettig vinden als jullie even van de grond afkomen en verdere procedure volbrengen.’ zegt ze nors. 

Alsof ik door de bliksem word geraakt, spring ik overeind. Theo volgt mijn voorbeeld en neemt plaats naast mij. Goh nu al de voorbeeldige echtgenoot uithangen? Wauw. 

Dan pas valt het mij op hoeveel mensen er in mijn kleine kamer staan. De moeder van Theo en die van mij staan dicht tegen elkaar een houden elkaar vast. Dit is voor hun een droom die uitkomt. Ze hebben altijd gehoopt dat we samen zouden trouwen, dat we samen zouden eindigen. Ineens voel ik een armband om mijn pols sluiten, maar het is al te laat. Hij zit vast en gaat niet meer af. Deze armbanden zorgen er voor dat Theo en ik niet kunnen vluchten. We kunnen 2 weken lang niet anders dan binnen onze twee woningen verblijven dan samen. Het zorgt er zelfs voor dat we in de nacht binnen 5 meter van elkaar moeten blijven. Waarom? Nou ze willen weten of we elkaar niet vermoorden vooral. Schijnt in het verleden nog weleens gebeurt te zijn. Waarom? Geen idee, want je wordt toch of opgepakt of meteen weer aan goede match gekoppeld. Zou het dus niet eens in mijn hoofd halen.

Die avond liggen we in twee beden die net van elkaar afstaan. Bedden waar we vaak in hebben geslapen als we bij elkaar logeerden. Toch is nu alles anders. We zeggen geen woord tegen elkaar. Ik geloof dat ik nog geen woord weer heb gezegd. Verkeer ik soms in shock? Ik voel Theo gewoon naar mij staren, hij probeert mij te doorgronden zoals hij altijd doet. Normaal praat ik te oren van zijn kop en nu kan ik niks anders dan zwijgen.

19 juli 2120 

Een zachte aanraking op mijn wang, doet mij wakker schrikken. Daar kijk ik recht in zijn hogen. Zijn vinger voor zijn lippen. Hoezo moet ik stil zijn? Pas als ik knik gaat hij rechtop zitten. ‘Tris… Dit is echt niet handig dat wij moeten trouwen, echt niet. Je liep de laatste tijd toch te klagen dat ik zo weinig tijd voor je had? Nu je nog niet getrouwd was? Nu we nog bevriend konden zijn’. Nee, wacht. Hoor ik dit nu echt? Hij wil niet met mij trouwen? Ben ik zo slechte vangst voor hem? Nee, nee, nee. Dit kan niet waar zijn. ‘Tris, kijk mij aan en niet in je paniekmodus raken. Ik ben met dingen bezig, dingen die illegaal zijn. Ik kan je er niet in betrekken, echt niet. Ik wil niet dat jou iets over komt.’ Verbijsterd kijk ik hem aan. Mij iets overkomt? Hij is gek! ‘Theo waar ben je in godsnaam mee bezig?’ Niks, helemaal niks komt er uit zijn mond. Langzaam voel ik mijzelf boos worden. Het liefst zal ik hem een klap verkopen, als het kon. ‘Tris, ik wist al maanden dat jij mijn partner zou worden en we hebben op alle mogelijke manieren geprobeerd het te voorkomen. Echt voorkomen. Ik ben bezig met…. Iets dat dat de wereld gaat veranderen. Wat de wereld beter gaat maken voor iedereen. Ik kan niks zeggen, snap dat dan?’ Wat moet ik zeggen? Ik vecht tegen mijn tranen, ik vecht tegen alles wat ik niet kan zeggen. Ik wil hem zo graag zeggen dat ik altijd heb gedroomd van met hem trouwen, dat hij mijn hart heeft gestolen toen we 16 waren. Deze woorden zijn mijn ergste nachtmerrie. Ik zou er nog mee kunnen leven als ik aan een ander was gekoppeld, dat ik hem niet weer zou zien. Maar nu? Nu moet ik elke dag de rest van mijn leven met hem doorbrengen, wetende dat hij niet bij mij wil zijn. Hoe ga ik dit overleven?

‘Theo, je kent mij al mijn hele leven. Heb ik bescherming nodig? Nee! Vertel mij gewoon de waarheid je weet dat je mij kan vertrouwen en bedankt voor de goede boost hoor dat je niet bij mij wilt zijn. Fijn om te horen hoe je met mij ‘opgescheept’ zit!!’ Eigenlijk wil ik nog meer zeggen, maar ik kan het niet, want ineens komt zijn moeder binnen gelopen met ontbijt voor ons. Ik zie haar kijken naar Theo ze ontblote bovenlichaam. Waarom zie ik nu pas dat hij geen shirt aan heeft? Er verschijnt een glimlach op haar gezicht, god die hoopt natuurlijk nu al op kleinkinderen.

Boos storm ik de kamer uit en laat hem verward op bed zitten. Het moment dat ik de keuken in stap voel ik een elektrische schok in mijn arm. ‘AUW FUCK!’ Het is die kut armband, we zijn te ver uit elkaar. Waar slaat dit op? We horen toch nu weer wat verder bij elkaar weg te kunnen zijn? WTF. Theo komt met een pijnlijk gezicht de kamer inlopen. ‘Wat was dat. We moeten inmiddels toch beetje bij elkaar uit de buurt kunne blijven?’ Nog voor ik kan antwoorden klinkt er een harde bonk op de deur. Mijn moeder loopt er snel heen en opent hem. Er staat een agent voor de deur. ‘Excuses dames en heer dat ik uw stoor. Vannacht zijn de regels omtrent stellen veranderd. Hierbij ontvangt u een brief met verdere uitleg. Ik hoop dat alles duidelijk zal zijn. Zo niet kunt u mij oproepen om via het interne systeem op armband 881 te typen.’ Nog voordat een van ons ook maar iets kan doen, zie ik dat hij ze microfoon uitzet. Terwijl dat verboden is. ‘Theo het spijt me, ze hebben deel van het verzet gevonden. Jij bent niet ontdekt. Maar let op haar oké? Ze gaan strenger controleren. Ik ken jullie al heel mijn leven en ik weet dat jullie samen horen’. Snel drukt hij de microfoon weer aan en sluit de deur.

Het is alsof er een wervelwind ontploft in huis. Mijn moeder rent naar ons toe en kijkt Theo aan. ‘Theo, ik dacht dat je niet meer in het verzet zat. Maar nog wel dus? Fijn. Vertrouw Tris, echt waar. Ze kan je helpen. Geloof in haar‘. Mijn mond valt open van verbazing. Mijn moeder weet wat het verzet is en inhoudt? Waarom hoor ik hier nu pas voor het eerst over. Waarom? Ik weet nu al dat dit een heel lange dag gaat worden.

Dit keer een langer artikel omdat ik mij aan de hoofdstukken op Wattpad wil gaan houden, dat leest iets makkelijker. Dus dit nog deel van hoofdstuk 1 en heel hoofdstuk 2! Laat vooral weten wat je er van vindt! 

Geef een reactie